من براي مرگ خود يک بهانه مي خواهم

يک بهانه پوچ عاشقانه مي خواهم

از غمي که مي داني ...

با تو بودنم مرگ است بي تو بودنم هرگز ...

گر بهانه اين باشد ...

من بهانه مي گيرم ...

عاشقانه مي ميرم ...

يک

دوستت دارم، نه بخاطر شخصيت تو،بلکه بخاطر شخصيتي که من در هنگام با تو بودن پيدا ميکنم.

هيچکس لياقت اشکهاي تو را ندارد و کسي که چنين ارزشي دارد باعث اشک ريختن تو نميشود.

اگر کسي تو را آنطور که ميخواهي دوست ندارد به اين معني نيست که تو را با

تمام وجودش دوست ندارد.

دوست واقعي کسي است که دستهاي تو را بگيرد ولي قلب تو را لمس کند.

بدترين شکل دلتنگي براي کسي آن است که در کنار او باشي و بداني که هرگز به او نخواهي رسيد.

هرگز لبخند را ترک نکن،حتي وقتي ناراحتي.چون هر کس امکان دارد عاشق لبخند تو شود.

تو ممکن است در تمام دنيا فقط يک نفر باشي،ولي براي بعضي افراد تمام دنيا هستي.

هرگز وقتت را با کسي که حاضر نيست وقتش را با تو بگذراند،نگذران.

شايد خدا خواسته است که ابتدا بسياري افراد نامناسب را بشناسي و سپس

شخص مناسب را.به اين ترتيب وقتي او را يافتي بهتر ميتواني شکرگذار باشي.

به چيزي که گذشت غم نخور،به آنچه پس از آن آمد لبخند بزن

همسفر عاشق
 
تو همانی هستی که من میخواستم....
 
تو همانی که سالها در انتظار او نشسته بودم....
 
همانی هستی که آرزویش را داشتم ، همان همسفر یکرنگ و عاشق!
 
در این راه پر فراز زندگی تنها با تو می توانم  به سلامت و سربلندی به پایان جاده  برسم!

همسفرم باش ، عشقم باش ، دوستم داشته باش ، تا من نیز در این راه دشوار
 
 حافظ آن قلب عاشق تو باشم ای عشق من .....
 
راه زندگی ، راه پر پیچ و خمی است ، در این راه دستهایم را هیچگاه رها نکن
 
 و تا پایان راه با صداقت و یکرنگی با من باش....
 
اینک که اسیر قلب مهربان تو شده ام دیگر راهی برای بازگشت نمی بینم ، من دیوانه
 
 آن قلب مهربانت شده ام ای هم نفس من....
 
تو همان خونی هستی که در رگهای من جاریست ، تو نباشی خونی دیگر به قلب
 
من نخواهد رسید و دیگر امیدی برای زندگی نخواهم داشت ای عشق من ....
 
تو همان قله خوشبختی هستی که برای رسیدن به آن خودم را به آب و آتش خواهم زد...
 
این قلب من بی ارزش است ، جانم را فدای آن عشق پاکت خواهم کرد عزیزم....
 
ای همسفرم ، میدانم تو لیاقت این قلب عاشق مرا داری ، و دیگر تو آن را بازیچه
 
 خودت قرار نخواهی داد ، با افتخار دستانت را میگیرم و با دلی
 
 پر غرور عاشق تو می مانم .....
 
همیشه در جستجوی تو بوده ام و اینک که تو را به سختی به دست آورده ام
 
مطمئن باش تو را به آسانی نیز از دست نخواهم داد....
 
بدون تو این زندگی برای من جای ماندن نیست ، بدون تو نفس کشیدن
 
 محال است ای هم نفسم! بدون تو کلام عشق برای من خیالی است....
 
بدون تو این زندگی برایم سیلابی است که هر لحظه ممکن است
 
 مرا به خود به باتلاق غم و غصه بکشاند!
 
اینک میخواهم به تو بگویم همان کلامی که مدتها بود به زبان نیاورده بودم ، همان
 
 کلام عاشقانه ، با چشمانی خیس ،  دلی عاشق ، اگر باور داشته
 
باشی ! دوستت دارم....
 
دوستت دارم عزیزم چون تو لایق این دوست داشتنی !
 
اگر میگویم دوستت دارم ، از اعماق قلب عاشقم ، با یکرنگی
 
 و با فریاد میگویم تا همه عاشقان بفهمند که چقدر دوستت دارم...
 
اسیرم برای همیشه و تا ابد ، تو نیز اسیرم باش  ،مثل من ، برای همیشه و تا ابد!
 
هم نفسم باش ، همسفرم باش ، دوستم داشته باش ، زیرا من با همین
 
 دوست داشتن تو زنده خواهم بود....
 
با اینکه از پایان می ترسیدم ، اما با تو آغاز کردم و دیگر به پایان نمی اندیشم!
 
من به آن لحظه ای می اندیشم که به تو رسیده ام و در سرزمین عشاق
 
 دستان تو را بالا آورده ام و با فریاد میگویم که :: دوستت دارم !
 
میخواهم از همه عاشقان عاشقتر باشم و از مجنون قصه ها دیوانه تر!
 
چه بگویم از تو که هر چه بگویم باز کم گفته ام!
 
سکوت میکنم تا صدای مهربان و آن حرفهای عاشقانه ات را بشنوم!
 
آری تو همانی که من میخواستم ، تو همانی که مدتها در پی او بوده ام!
 
دوستت دارم ای عشق من .... بیشتر از همه کس و همه چیز!

تو کجا بودی؟

آن زمان که به آسمان چشم انداخته بودم و از میان اینهمه

 ستارگان آسمان به دنبال تو بودم که یک لحظه

 به من چشمک بزنی و مرا بیش

 از بیش عاشق خودت کنی ، تو کجا بودی؟

آن زمان که دلتنگ تو بودم ، منتظر شنیدن صدای مهربان تو بودم ،

 تک تک ثانیه ها را میشمردم و در تب و تاب دیدار

 با تو بودم ، تو کجا بودی؟ آن زمان که دلم گرفته بود ،

 با خود درد دل میکردم ، اشک میریختم

 و در حسرت دیدن تو بودم تو کجا بودی؟

آن زمان که دستانم را به آسمان برده بودم و تو را دعا میکردم

تو کجا بودی؟

تو کجا بودی که ندانستی من کجا هستم؟

یک لحظه هم از فکر و یاد تو دور نیستم!

تو کجا بودی که ببینی این مرد مجنون در این دنیای

 دور چگونه در پی تو شب و روز به انتظارت ن

شسته است ، خسته است ، شکسته است!

در آن زمان تو با یار دگر بودی و من نیز دلم را به تو خوش کرده بودم

 که آری کسی هست که تنها مرا دوست میدارد !

اما افسوس

افسوس که در آن زمان تو در آغوش یار دیگری بودی.....

آبي تر از آنيم كه بي رنگ بميريم از شيشه نبوديم كه با سنگ بميريم تقصير كسي نيست كه اينگونه غريبيم شايد كه خدا خواست كه دلتنگ بميرم
  عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگي است که مجبوري آخرش را با جدايي به سرانجام برساني عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه نداشتن يک همراه واقعيست که در سخت ترين شرايط همدم تو باشد عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه به دست فراموشي سپردن قشنگ ترين احساس زندگي است عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه يخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست ...
  تو ميروي و من فقط نگاهت ميکنم ، تعجب نکن که چرا گريه نميکنم ، بي تو يک عمر فرصت براي گريستن دارم اما براي تماشاي تو همين يک لحظه باقي است
 دلا ياران سه قسم اند گر بداني زباني اند و ناني انـد و جـاني به نـاني نان بده از در برانـش تو نيـکي کن يه ياران زبـاني وليـکن يـار جـاني را نگهدار به پـايش جـان بده تا مي تواني
 تنهايي بگو چگونه اسمت را بنويسم؟ وقتي اشک نمي گذارد اسمت را به همراه ستاره مي نويسم چون مرا به ياد شبهاي تارعشق مي اندازد بگو چگونه درک کنم لحظات عاشقي را؟ بگو چگونه بعد از اين تحمل کنم لحظات تنهايي را1 با نوشتن تنهايي گريه ام مي گيرد چه برسد به اينکه تنهايم بگذاري بگو چگونه احساسم رابنويسم که ديگر دلم از تنهايي و بدون تو بودن خسته شده....؟؟؟
 يک بار ، يک بار ، فقط يک بار مي توان عاشق شد ، عاشق زن ، عاشق مرد ، عاشق انديشه ، عاشق خدا ، عاشق عشق..... بار دوم ديگه خبري از جنس اصل نيست ، شوق تصرف جاي عشق به انسان را مي گيرد و ريا جاي عشق به خدا را..... در عشق حرفه اي شدن ممکن نيست ؛ مگر آنکه به بدکارترين رياکارترين پرستِ بي انديشه تبديل شد...ه 
   عشق کودکانه از اين اصل پيروي مي کند که: (( من دوست دارم چون دوستم دارند.)) عشق پخته و کامل از اين اصل که: (( مرا دوست دارند، چون دوستشان دارم.)) عشق نا بالغ مي گويد: (( من تو را دوست دارم چون به تو نيازمندم .)) عشق رشد يافته مي گويد: (( من به تو نيازمندم چون دوستت دارم
 دوستي با مردم دانا نکوست ... دشمـن دانـا به از نادان دوست! دشمـن دانـا بـلندت مي کنـد ... بر زمينت مي زند نادان دوست

فصل بهار آمد اما من همچنان فصل خزانم
 

  
دلم خیلی گرفته...
 
آسمان ابری و دلگرفته است ، دلم نیز مانند آسمان شده.....
 
حال و هوای تنهایی به سراغم آمده و مثل همیشه چشمانم بهانه تو را میگیرند...
 
میخواهم چند خطی از تو بنویسم ، اما قطره های اشکم بر روی
 
صفحه کاغذ ریخته است و قلمم بر روی کاغذ خیس نمی نویسد....
 
دلم خیلی گرفته است ، یک عالمه درد دل دارم ، نمیدانم چگونه دلم را خالی کنم...
 
میخواهم از غصه ها و دلتنگی ها رها شوم اما نمیتوانم....
 
خانه سوت و کور است ، آسمان همچنان مانند من بغض کرده .....
 
همچنان که در گوشه ای از اتاق در این خانه سوت و کور و دلگرفته
 
 نشسته ام ، سرم را بر روی زانوهایم گذاشته ام و اشک میریزم.....
 
به یادم آمد آن لحظه که تو در کنارم بودی و سرم را بر روی شانه های
 
 مهربان تو میگذاشتم و اشک شوق میریختم ....
 
حالا تو نیستی ، و من تنها با غم هایم مانده ام .....
 
کاش قدر آن لحظاتی که در کنارت بودم را میدانستم ، هیچگاه این
 
چنین لحظه ای که اینگونه به غم بشینم را  تصور نمیکردم....
 
قلبم مثل گذشته تند تند نمیزند ، و مثل گذشته به انتظار شنیدن
 
 صدایت لحظه شماری نمیکند! قلب شکسته ام نیز حال و هوای غریبی دارد....
 
شب و روز برایم معنایی ندارد ، شبهایم تیره و تار است و روزهایم نیز مثل شبها!
 
دیگر زندگی برایم زیبا نیست ، تنها تو زیبا بود که رهایم کردی!
 
اگر ابرهای سیاه سرگردان قلب آسمان آبی را فرا گرفته اند 
 
 درد نبودنت در کنارم همچو ابرهای سیاه آسمان قلب مرا  نیز فرا گرفته است....
 
فکرم از یادت بیرون نمیرود، دلم هوایت کرده است
 
و همچنان از  غم نبودنت اشک میریزم............

عزیزم بدون تو هرگز! هرگز راهی برای زنده ماندن نیست!
 
با اینکه حقیقت تلخی است ، اما چاره ای جز باور آن نیست!

باور کردنش سخت است ، اما امتحان آن مجانی است....

 
حس عاشقانه

 
چه لحظه زیبایی است آنگاه که تو در کنارمی....
 
چه گرمایی دارد آن دستان مهربانت ...
 
آن لحظه که در کنارمی احساس میکنم که به تنها آرزوی زندگی ام رسیده ام...
 
دلم میخواهد برای همیشه و تا ابد در کنار تو باشم و با گرمای عشق تو زندگی کنم
 
عزیزم... حتی یک لحظه نیز طاقت دوری تو را ندارم ای بهترینم...
 
چه آرامشی دارم آنگاه که سرم را بر روی شانه های مهربان تو میگذارم و تو نیز مرا
 
نوازش میکنی و به من میگویی که دوستم داری....
 
لحظه ای که در کنار تو هستم ، لحظه ای است که به اوج عشق می رسم و با تمام
 
وجود عشق را حس میکنم!
 
عاشقانه تو را در میان آغوش خویش میگیرم و برایت اشک میریزم و التماست میکنم که
 
  هیچگاه مرا تنها نگذاری !
 
این قلب عاشقم بدجور به وجود تو نیاز دارد و دستانم تشنه گرفتن
 
 آن دستان گرم تو می باشند!
 
چه لحظه عاشقانه ای است ، آنگاه که تو در آغوشمی و به من عشق
 
 و محبت می رسانی !
 
در کنار تو بودن را برای همیشه میخواهم و میدانی که با عطر نفسهایت زنده ام!
 
کاش برای همیشه در کنارم بودی و هیچگاه حتی یک لحظه نیز از من دور نمی شدی!
 
زندگی برایم با وجود تو زیباست و آنگاه که در کنار تو هستم زیباترین لحظه زندگی ام
 
خواهد بود .... آن لحظه است که دلم میخواهد هر چه احساس
 
 عاشقانه در وجودم است را به تو ابراز کنم .... آن لحظه تمام رازهای
 
 عاشقانه در دلم فاش می شوند!
 
چه لحظه زیبایی است آنگاه که با آن چشمان زیبایت به من نگاه میکنی و لبخند
 
 عاشقانه ای میزنی و مرا در آغوش خودت می فشاری!
 
الهی من فدای آن چشمان زیبایت شوم ، فدای آن قلب مهربانی شوم که بدجور مرا
 
عاشق کرده است....
 
اگر می دانستی چقدر دوستت دارم بیشتر از همیشه قدر مرا می دانستی !
 
قدر تو را می دانم ای تک ستاره آسمان زندگی و به وجود تو در قلبم افتخار میکنم!
 
چه لحظه زیباتری است آنگاه که تو به من میگویی که دوستت دارم عزیزم....
 
این حس عاشقانه من است ، آن لحظه آتش عشق من آنقدر
 
شعله ور می شود که مرا می سوزاند! دلم میخواهد بسوزم
 
اما تو باز بگو که دوستم داری ای بهترینم....

عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی

      عشق داند که در این دایره سرگردانند

حال که می دانی و می دانم چقدر یکدیگر را دوست داریم

                             بیا تا آخر دنیا با هم بمانیم.

با هم در صدای ضربان قلبمان

                          شاید باور کنیم که ما یکی بودیم

انگار این چشم تو بوده              از همون اول غزل گو

اما تو رفتی مثه نور                  منو تو شب واگذاشتی

قلب من تو غصه ها مرد            وقتی تو تنهاش گذاشتی

کاشکی تو چشم تو میمرد        این همه چشم انتظاری

اما نه ای کاش تموم شن          این روزای بی قراری

وقتی تو گفتی که روزه              من مگه شک کرده بودم؟

یا که اسم دیگری رو                  جای تو حک کرده بودم؟

«زیر بارون گریه کردم                   تا تو اشکامو نبینی»

این همه عشق و صداقت            از تو چشم من نچینی

این همیشه عاشقت رو             با غمی تنها گذاشتی

مثل اون ماهیی سرخی             که تو برکه جا گذاشتی

حالا این تنهای تنها                   با غم عشقت می خونه

مثل اون جزیره ای که                موجو از خودش می رونه

از   خانه    بيرون    ميزنم    اما   کجا  امشب                    

         شايد تو  ميخواهی  مرا در  کوچه ها   امشب!

 پشت   ستون   سايه ها   روی   درخت   شب               

         می جويم  اما  نيستی  در  هيچ   جا  امشب؟

 ميدانم   ،    آری    نيستی    اما    نمی دانم                       

         بيهوده  می گردم   به   دنبالت   چرا   امشب؟

 هر   شب  ترا   بی  جستجو   می يافتم  اما                 

         نگذاشت  بی خوابی به دست آرم  ترا امشب

 ها...سايه ای ديدم! شبيه ات نيست اما حيف!      

         ای کاش می ديدم  به چشمانم  خطا  امشب

 هر  شب  صدای  پای تو  می آمد  از  هر  چيز                

         حتا   ز   برگی   هم   نمی آيد   صدا   امشب

 امشب  ز  پشته ي  ابرها    بيرون   نيامد   ماه                    

         بشکن  قرق   را  ماه  من  بيرون   بيا   امشب

 گشتم  تمام کوچه ها را يک نفس هم  نيست        

         شايد  که   بخشيدند   دنيا  را  به  ما   امشب

 طاقت  نمی آرم  تو  که  می دانی  از   ديشب             

         بايد  چه  رنجی برده  باشم  بی تو  تا  امشب

 ای  ماجرای  شعر   و   شب های   جنون  من                  

         آخر   چگونه   سر    کنم   بی  ماجرا   امشب؟

تو را گم میکنم هر روز و پیدا میکنم هر شب      

                                                    بدین سان خواب ها را با تو زیبا میکنم هر شب

تماشایی است پیچ تاب آتش ها خوشا بر من      

                                                          که پیچ وتاب آتش راتماشا میکنم هر شب  

مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی جانا    

                                                         چگونه با جنون   خود مدارا میکنم هر شب

تمام سایه ها را می کشم در راندن مهتاب      

                                                        حضورم را زچشم شهر حاشا میکنم هر شب

دلم فریاد می خواهد ولی در گوشه یی تنها   

                                                            چه بی آزار با دیوار نجوا میکنم هر شب   

کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی   

اگرمي خواهي عاشق شوي؛

ازجنس شيشه مباش؛ گرچه محكم و جامد در نگاه اول اما ظريف و شكننده در اصل.

ازجنس آب مباش؛ گرچه زلال اما هرجا روان و در گرماي عشق بخار شدني و از بين رفتني.

ازجنس سنگ مباش؛ گرچه درظاهرمحكم وپايداراما در گرما وسرماي زنذگي كم كم پوسيده خرد شونده.

ازجنس پلاستيك مباش؛ باهرحرارتي آب شدني وازاصل افتادني، ناپايداروبي ارزش براي ادامه

مسيرزندگي.

ازجنس چوب مباش؛ گرچه با ظاهري محكم و خوب، اما با دروني نفوذپذير، با موريانه هوسها تهي تر  

واز  بين رفتني.

ازجنس لاستيك مباش؛ كه گرچه با تغييروضعيت كم وتاحدودي انعطاف پذيراما درجاده زندگي ساييده و    

 نا موزون شدني.

اگرمي خواهي عاشق شوي؛

ازجنس آهن وفولاد باش؛ در گرماي عشق ذوب شو وشكلي حقيقي بگيروبا ضد زنگ ايمان يك عمر حتي ازخوردگي هم موصون بمان، ودرپاي عشق يك عمر پايداروسخت باش و بدان كه جاودان خواهي شد

 مقام معلم

 مي توان در سايه آموختن                          گنج عشق  جاودان اندوختن

اول از استاد، ياد آموختيم                           پس، سويداي سواد  آموختيم

از پدر گر قالب تن يافتيم                             از معلم جان روشن يافتيم

اي معلم چون کنم توصيف تو                      چون خدا مشکل توان تعريف تو

اي تو کشتي نجات روح ما                         اي به طوفان جهالت نوح  ما

يک پدر بخشنده آب و گل است                    يک پدر روشنگر جان و دل است

ليک اگر پرسي کدامين برترين                     آنکه دين آموزد و علم  يقين

قصه از کجا شروع شد
از گل و باغ و جوونه
از صدای مهربون و یه سلام عاشقونه
اومدم به مهربونی
که بگم با تو یه رنگم
تا بگم چه نازنینی
تو شکوفهء قشنگم

ای سلام عاشقونه
ای عزیز آشیونه
عشقمون کاشکی همینجوری بمونه
ای سلام عاشقونه
ای عزیز آشیونه
عشقمون کاشکی همینجوری بمونه
عشقمون کاشکی همینجوری بمونه

عشق تو برای قلبم اولین و آخرینه
توئی تنها همزبونم که همیشه نازنینه
اگه ده سال اگه صد سال شب و روز با تو باشم
تو واسم هنوز همونی که برام عزیز ترینی
تو واسم هنوز همونی که برام عزیز ترینی
تو واسم هنوز همونی که برام عزیز ترینی
تو واسم هنوز همونی که برام عزیز ترینی

ای سلام عاشقونه
ای عزیز آشیونه
عشقمون کاشکی همینجوری بمونه
ای سلام عاشقونه
ای عزیز آشیونه
عشقمون کاشکی همینجوری بمونه
عشقمون کاشکی همینجوری بمونه

چشم هايم نصفه نيمه بسته اند / چشم هايم مثل قلبم خسته اند / چشم هايم را نميخواهم بيا / مال تو باشد بياندازش هوا / پای من را هم ببر از اين اطاق / پرت کن آنرا درون باطلاق / دست هايم هم برای تو شدند / دستهايی که دراز و بی خودند / بيخودی اين گوش ها را من چرا / با خودم همراه دارم هر کجا ؟! // هر چه را ميخواستی پا؛ دست؛ سر / از تنم بردار همراهت ببر / یک کمی از خویش من را دور کن / تولدم را همچو من فراموش کن....

سبب منم که می شکنم

اما حرفی نمی زنم

اکه هیچکس برام نموند

واسه اینکه سبب منم

کاش بدونی ماتم دنیام بی تو فقط گريه می خواهم

کی می دونه این حسرت ها چی کرده با روز و شب هام

تو زندگیم یه دونه ای یه کابوسم تو رویایی

یه پاییزم تو بهاری من یه مردابم تو دریایی

از این گريه چه می دونی نه دردمی نه درمونی

به چه امید می خواهی باشی که پیش دردهام بمونی؟؟

يه دختر كوري تو اين دنياي نامرد زندگي ميكرد .اين دختره يه دوست پسري داشت كه عاشقه

اون بود.دختره هميشه مي گفت اگه من چشمامو داشتم و بينا بودم هميشه

با اون مي موندم يه روز يكي پيدا شد كه به اون دختر چشماشو بده.

وقتي كه دختره بينا شد ديد كه دوست پسرش كوره. بهش گفت من ديگه تو رو نمي خوام برو.

پسره با ناراحتي رفت و يه لبخند تلخ بهش زد و گفت :مراقب چشماي من باش

ای عشق پنهان از دیدگانم

آیا هنوز لحظه دیدار فرا نرسیده است؟

تا پس از این همه دلتنگی ها و تخیر ها

اشتیاق عشقم را از وجود تو سیراب کنم

محبوبم

آخه تنهاییم بسیار طول کشیده است

و خنده از لبانم گریخته

از دست زمانه و از نا امیدی و بی پنهای آه می کشم

درد هایم را به تاریکه شب ها شکایت می کنم

و تاریکی شکایت هایم را به خودم باز می گرداند

در قیاب تو شب تورا از من می جوید

و چراغ های روشنی که زمانی راه نمایم بودند سرگردان شده اند

ای نور دیده گانم آخر تا کی...

می گریم... و می پرسم

تا کی من و آن چراغ ها این گونه در انتظارت سرگردان بمانیم؟؟؟

نمی دانی که من هر شب / چه يادی در سرم می پرورانم

نمی بينی نگاهم را / که بر رويای روی ماه تو تا صبح / خيره می مانم

نمی خوانی تو از چشمان آرامم / سبز ترين نامه های عاشقانه سرخ  دنيا را

نمی گويی که شايد يک دل تنگ / به اميد رسيدن به دلی سنگ / همه شب تا سحرگه می زند پارو / امواج سرد دريا را

نمی خواهی اگر دريای من باشی / بيا پارو شو در دست من ای دوست / بيا بی بادبان کشتی دل را / به ساحل رهنمايم باش ای دوست

نمی آيی اگر سويم دگر بار / مگردان رويت از سوی من ای دوست / اگر چشمم به ابروی تو افتاد / مزن شلاق مو روی من ای دوست

خيالم باز پر می گيرد امشب / دلم از دوری ات می گيرد امشب / اتاق خالی و تاريک و سردم / هوای وصل تو می گيرد امشب

دوستت دارم ولی هرگز این راز بزرگ بر زبان نمی آورم ،

دوستت دارم ولی نگاهم را به چشمانت نمی افکنم

با شنیدن صدایت قلبم به طپش می افتد ولی هرگز نهیب جوان خود را آشکار نمی کنم

هر شب در خواب صدای محبت آمیزی را می شنوم ولی هرگز خوابم را به کسی نمی

گویم

در آتش تو می سوزم ولی هرگز تقاضای خود را بروز نمی دهم و اینها زندگی

است که زندگی را در کف اقبال

تو زیبا می نگارم

از تابع MsgBox برای ارسال يک پيغام به کاربر و يا مطرح نمودن يک پرسش و دريافت جواب مثبت يا منفی او به سؤال مطرح شده و از تابع InputBox برای دريافت يک عبارت از کاربر، استفاده می‌شود.

توابع مذکور را می‌توان مانند دستور نوشت، يعنی نام يکی از آن دو را و با يک فاصله پارامترهای احتمالی آنها را نوشت. همچنين می‌توان آنها را مانند يک Function به VB معرفی کرد. (يعنی اين توابع دارای مقدار بازگشتی باشند) که برای اين منظور بايد پارامترهای آنها را داخل پرانتز نوشت.

پنج پارامتر اول Input Box به ترتيب عبارتند از:

Prompt: که يک عبارت رشته ای را (و يا يک متغير رشته ای (String) را) بجای آن می‌نويسيم که اين عبارت همان پيغامی خواهد بود که در اجرای  InputBox به کاربر نشان داده خواهد شد (مثلاً پيغام اينکه او بايد چه چيزی را وارد کند).

Title: که عنوان InputBox در TitleBar آن خواهد بود (به صورت عبارت رشته‌ای).

Default: که مقدار پيش فرض برای آن چيزی است که کاربر قرار است وارد نمايد.

XPos و YPos: که طول و عرض گوشه بالا و سمت چپ InputBox را در هنگام اجرای آن مشخص می‌کند.

که می توان هريک از آنها را مقداردهی نکرد و در اينصورت مقادير پيش فرض VB برای آنها در نظر گرفته خواهد شد.

به عنوان مثال اگر دستورات:

Dim s As String

s = InputBox (“Please enter your name” , “Title” , “Alireza”)

را در برنامه داشته باشيم در زمان اجرای اين دستورات شکل 12 را مشاهده خواهيم کرد:

شکل 12

مشاهده می کنيد که بطور پيش فرض مقدار “Alireza” در کادر مربوط قرار گرفته است که کاربر می تواند آن را تغيير دهد. در هر حال پس از تأييد اين کادر توسط کاربر، آنچه در کادر مذکور باشد به عنوان نتيجه در متغير رشته ای s ذخيره می شود و می‌توان از آن در ادامه استفاده نمود.

اما سه پارامتر اول MsgBox نيز به قرار زيراند:

	Prompt: که پيغامی است که در Message Box زمان اجرا به کاربر نمايش داده خواهد شد.
	Button: که می توان دکمه های مورد نظر و علامت موردنظر برای  Message Box را در آن تعيين نمود. برخی از مقادير مهمی که می توان در اين پارامتر قرار داد عبارتند از:

1. VBOKOnly : کادر مذکور فقط دارای دکمه OK خواهد بود.

2. VBOKCancel: کادر مذکور دارای دکمه های OK و Cancel خواهد بود.

3. VBYesNo: کادر مذکور دارای دکمه های Yes و No خواهد بود.

4. VBYesNoCancel: کادر مذکور دارای دکمه های Yes و No و Cancel خواهد بود.

5. VBAbortRetryIgnore: کادر مذکور دارای دکمه های Abort و Retry و Ignore خواهد بود.

6. VBRetryCancel: کادر مذکور دارای دکمه های Retry و Cancel خواهد بود.

7. VBMsgBoxRight: در کادر مذکور Title را راست چين می‌کند.

8. VBMsgBoxRtlReading: کادر مذکور را راست به چپ (Right to Left)  می‌کند (و برای پيغام های فارسی مناسب است)

9. VBCritical: يک علامت        در کنار کادر اضافه خواهد شد.

10. VBExclamation: يک علامت        در کنار کادر اضافه خواهد شد.

11. VBInformation: يک علامت        در کنار کادر اضافه خواهد شد.

12. VBQuestion: يک علامت       در کنار کادر اضافه خواهد شد.

نکته: می توان آنهايی را که با هم تداخلی ندارند با علامت + با هم ترکيب کرد. مثلاً اگر بخواهيم که هم دکمه های OK و Cancel بيايند و هم در کنار پيغام، علامت          بيايد و هم Title راست چين شود، می توان در اين پارامتر چنين نوشت:

VBOKCancel + VBInformation + VBMsgBoxRight

Title: که می توان عبارتی که در TitleBar اين کادر می آيد را مشخص نمود.

به عنوان مثال اگر دستورات:

Dim Result As VbMsgBoxResult

Result = MsgBox (“Are you sure you want to exit?”,vbQuestion+vbYesNo, “Exit”)

IF Result = vbYes then Unload Me

را وارد کنيم، در اينصورت در زمان اجرای اين دستورات ابتدا شکل 13 به کاربر نمايش داده خواهد شد و در صورتی که کاربر به پيغام داده شده پاسخ Yes دهد، فرم فعال (که در VB با Me نمايش داده می شود)، Unload خواهد شد:

شکل 13

توجه داريم که نتيجه تابع MsgBox از نوع داده vbMsgBoxResult می باشد و لذا ما در بالا متغير Result را از اين نوع داده تعريف کرديم. اين نوع داده می تواند يکی از مقادير vbAbort، vbCancel، vbIgnore، vbNo، vbOK، vbRetry و vbYes باشد.

مطمئنا تا بحال در ويندوز از كادرهاي محاوره‌اي زيادي مثل پنجره هاي Open، Save، نمايش خصوصيات چاپگر (Printer)، كادر انتخاب رنگ، كادر انتخاب Font و پنجره Help ويندوز استفاده كرده ايد.

در VBبراي نمايش اينگونه پنجره‌هاي محاوره‌اي از كنترل DialogBox استفاده مي‌كنيم. اين كنترل يكي از كنترل‌هاي  Non - Visual ويژوال بيسيك مي‌باشد. Non-Visual Controls همانطور كه قبلا هم آمده است، انواعي از كنترل‌ها هستند كه فقط در زمان طراحي (Design Time) بر روي فرم ديده مي‌شوند و در Run Run Time فقط مي‌توان از اثر آنها بهره برد.

كنترل مذكور بطور پيش فرض در ToolBar وجود ندارد. براي اضافه كردن آن به ToolBar بايد از منوي Project گزينه Components را انتخاب كنيم و در ليست Componentها، گزينه Microsoft Common Dialog Control 6 را چك مارك بزنيم و آن را تاييد (OK) نماييم. در اينصورت يك كنترل به شكل       به ToolBar افزوده خواهد شد كه مي توانيد آن را با دابل كليك بر روي فرم قرار دهيد. توجه داريم كه كنترل مذكور Non-Visual است و لذا نيازي به تنظيم مكان اين كنترل بر روي فرم نداريد.

كنترل Dialog Box داراي متدهاي زير مي باشد:

	ShowColor براي نمايش پنجره محاوره‌اي تعيين رنگ در زمان فراخواني اين متد.
	ShowFont براي نمايش پنجره محاوره‌اي تعيين فونت در زمان فراخواني اين متد.
	ShowHelp براي نمايش پنجره محاوره‌اي راهنماي ويندوز در زمان فراخواني اين متد.
	ShowOpen براي نمايش پنجره محاوره‌اي باز كردن يك فايل در زمان فراخواني اين متد.
	ShowPrinter براي نمايش پنجره محاوره‌اي تعيين خصوصيات چاپگر در زمان فراخواني اين متد.
	ShowSave براي نمايش پنجره محاوره‌اي ذخيره كردن در يك فايل در زمان فراخواني اين متد.

Private Sub cmd_Click ( )

          cdb.ShowColor

          lbl.ForeColor = cdb.Color

End Sub

يا اگر بخواهيم توسط دکمه‌ای ديگر به نام cmd2، پنجره Open باز شود، و هر فايلی از هر مسيری را که کار بر انتخاب کرد، در lbl نمايش داده شود، می‌نويسيم:

Private Sub cmd2_Click ( )

          cdb.ShowOpen

          lbl.Caption = cdb.FileName

End Sub

لابد از اهميت فوق العاده زياد منوها در ويندوز مطلع هستيد. منوها علاوه بر تنوع و زيبايي فرم‌ها، به شلوغ نشدن يك فرم توسط دكمه هاي زياد نيز كمك مي‌كنند.

براي درست كردن منو براي يك فرم از MenuEditor كه در منوي Tools قرار دارد استفاده مي كنيم. همچنين MenuEditor يك دكمه فوري نيز بر روي ميله ابزار استاندارد VB به شكل  دارد كه با كليك بر روي آن نيز پنجره MenuEditor باز مي شود. اين پنجره مانند شكل 10 مي باشد:

شکل 10

در پنجره مذكور كافيست عنوان منوي اول (مثلاMenu1) را در كادر Caption بنويسيم و مانند ساير objectهاي VB به اين منو هم يك نام (مثلاmnuMenu1) در كادر Name وارد كنيم. حال براي وارد كردن نام و عنوان منوي بعدي كافيست كليد Next را بزنيم. اما معمولا منوي بعدي، آيتمي از منوي قبلي خواهد بود. اگر كليد     را بزنيم، منوي جاري به عنوان زير منوي قبلي محسوب خواهد شد. پس از وارد كردن اولين آيتم كافيست بوسيله دكمه Next آيتم هاي بعدي اولين منو را نيز وارد كنيم. اگر يكي از آيتم ها خود شامل زير آيتم هايي بود باز هم مي توان از كليد      سود برد. و بالاخره براي اينكه به سراغ منوي دوم برويم لازم است از كليد     به تعدادي استفاده كنيم كه ديگر زيرمنوي يك منوي ديگر نباشد و به همين ترتيب ساير منوها و آيتمها را نيز نامگذاري و عنوان‌دهي مي‌كنيم و ساختار مورد نظرمان را براي منوها ايجاد مي‌كنيم.

لذا اگر منوها را در MenuEditor طوري وارد كنيم كه پنجره پايين MenuEditor مطابق آنچه در شكل 10 مي‌بينيد، شود، انتظار داريم در هنگام اجرا، فرمی شبيه آنچه در شکل 11 می بينيد، حاصل شود:

شکل 11

توجه داشته باشيد كه در MenuEditor علاوه بر آنچه تابه‌حال گفته شد:

• دكمه Delete براي پاك كردن يك منو (يا آيتم) استفاده مي شود.

• دكمه Insert براي افزودن يك منو (يا آيتم) ميان دو منو (يا آيتم) ديگر استفاده مي شود

• Check Boxهاي Visible و Enable به ترتيب اگر انتخاب نشده شوند، منوي مذكور ديده نمي شود و يا اينكه فقط غيرفعال (و به رنگ خاكستري) خواهد شد.

• Check Box با عنوان Checked اگر انتخاب شود، باعث خواهد شد تا كنار آن منو (آيتم) يك "چك‌مارك" ديده شود. (معمولا اين مشخصه در Run Time و بر حسب نياز تنظيم مي شود)

• توسط Shortcut مي توانيم يك ميانبر (Shortcut) براي يكي از آيتم‌ها درست كنيم..

• توسط Index مي توانيم آرايه اي از منوها را طراحي نماييم ( همانطوری که آرايه ای ازساير کنترلها  درست می کرديم، يعنی بايد نام دو يا چند منو را يک نام واحد بگذاريم و Index متفاوت به هريک بدهيم.)

• و توسط NegotiatePosition مي‌توان نوع چيدن آيتم‌ها (راست چين، چپ چين، وسط چين) را تعيين نمود.

چند تذكر:

• براي دستيابي به مشخصه هاي منوها نيز مانند ساير كنترلها از نام آنها و يك نقطه(Dot) و سپس نام مشخصه مورد نظر استفاده مي كنيم. مثلا اگر منويي به نام mnuOpen داشته باشيم و بخواهيم آن را غيرفعال و يا مارك‌دار نماييم به ترتيب از دستورات زير استفاده خواهيم كرد:

mnuOpen.Enable = False

mnuOpen.Checked = True

• مشخصه WindowList در بحث MDI Forms خواهد آمد و از مشخصه HelpContentID نيز تنها زماني كه يك فايل HLP داشته باشيم مي‌توانيم استفاده كنيم.

• اگر بخواهيم بين دو آيتم از منويي يك خط جداكننده آورده شود (آنچه در ويندوز براي جداكردن بخشهاي مختلف يك منوي خاص معمول است) كافي است بين آن دو آيتم، يك آيتم Insert نماييم، نام آن را يك نام دلخواه (مثلا mnuLine) و عنوان (Caption) آن را يك منفي (كاراكتر "-" يا اصطلاحا Dash) بگذاريم.

• اگر بخواهيم براي شي خاصی يك PopUpMenu طراحي كنيم (منوهاي بازشونده‌اي كه وقتي بر روي شي كليك راست شود از آن خارج مي‌شود) كافيست يك منو (با آيتمهاي مورد نظر براي آن) را طراحي كنيم (و حتي در صورت نياز Visible آن را False كنيم) و در رويداد MouseDown از آن شي خاص، پس از اينكه شرط كرديم كليد زده شده كليد راست ماوس باشد (با استفاده از شرط برابري پارامتر Button از اين رويداد با مقدار ثابت VbRightButton)، با استفاده از دستور PopUpMenu، نام منوي مورد نظر را فراخواني مي كنيم يعني بايد چنين داشته باشيم:

Private Sub controlName_MouseDown (Button As Integer,…)

          IF Button = VbRightButton Then

                   PopUpMenu mnuMenu1

          End IF

End Sub

كه بجاي controlName نام آن كنترلي كه قرار است كاربر روي آن كليك راست نمايد و بجاي mnuMenu1 نام آن منويي كه قرار است به صورت PopUp آورده شود را ذكر مي كنيم.

فرض کنيد بخواهيم يک ماشين حساب ساده، مطابق آنچه در شکل 7 می‌بينيد، طراحی کنيم:

يک Label به نام lblDisplay به عنوان نمايشگر ماشين حساب و با Caption برابر مقدار" 0" (زيرا مقدار اوليه ماشين‌حساب‌ها صفر می باشد) در محل خود قرار می دهيم. همچنين يکCommandButtonبه نام cmdequal به عنوان دکمه مساوی" و با Caption برابر "= " نيز در محل مخصوص خود قرار می دهيم.

حال ده عدد Command Botton ديگر با Caption های به ترتيب برابر " 0" تا "9 " را در جای خود قرار می دهيم و سپس نام همه اين ده دکمه را به نام cmdNumber  تغيير می دهيم. در اين صورت همانطور که گفته شد، VB اين ده کنترل را به صورت آرايه کنترلی (Control Array) در نظر خواهد گرفت (به پيغام داده شده با همين مضمون جواب Yes دهيد).

به همين ترتيب چهار CommandButton ديگر را با Captionهای "+ " و "- " و "* " و "/ " و با نام يکسان cmdOprator به عنوان دکمه های چهار عمل اصلی به صورت آرايه کنترلی در محل های خود قرار می دهيم.

حال کافی است در يونيت مربوط به اين فرم، چنين کدنويسی کنيم (توجه داشته باشيد که متغيرهاي x و y و op در سطح فرم (Form Level) تعريف شده اند و لذا مقدار آن در تمام فرم قابل دسترسی خواهد بود) :

Option Explicit

Dim x,y As Integer

Dim op As String

 Private Sub cmdNumber_Click (Index As Integer)

          IF lblDisplay = “Ø” then lblDisplay = “”

          lblDisplay = lblDisplay + cmdNumber(Index).Caption

End Sub

 Private Sub cmdOprator_Click (Index As Integer)

          x = Val(lblDisplay)

          op = cmdOprator(Index).Caption

          lblDisplay = “Ø”

End Sub

Private Sub cmdEqual_Click ( )

          y = Val (lblDisplay)        

          Select Case op

                   Case “+”

                             lblDisplay = x + y

                   Case “-”

                             lblDisplay = x - y

                   Case “*”

                             lblDisplay = x * y

                   Case “/”

                             lblDisplay = x / y

          End Select

End Sub

توجه داريد که:

1. در رويدادهايی که مربوط به آرايه های کنترلی (يعنی cmd Number و cmdoperator ) است، يک پارامتر به نام Index در آن وجود دارد که شماره Index (انديس) کليدی که فشرده شده را برمی‌گرداند. و لذا مثلاً cmdOprator(Index).Caption برابر "+" خواهد بود، اگر کليد + فشرده شود و برابر "- " خواهد بود، اگر کليد – زده شود و ...

2. مشخصه (Property) پيش فرض برای Labelها Caption است و لذا هر جا lblDisplay ذکر شده است، توسط VB مانند lblDisplay.Caption در نظر گرفته می شود.

3. توسط دستور Select Case، يک متغير (که نام آن جلوی دستور Select Case نوشته می شود) با مقادير مختلفی (که جلوی دستورات Case بعدی نوشته می شود) چک می شود که اگر برابر هر يک از اين مقادير بود، دستور پس از همان Case اجرا می شود.

حتماً يکی از الفاظی که در برنامه نويسی، از آن بهره بسياری برده ايد، آرايه می باشد. آرايه ها معمولاً خانه هايی از حافظه اند که تحت يک نام واحد و با انديس های متفاوت نامگذاری می شوند. در Basic هم آرايه ها (مانند ساير زبانهای برنامه نويسی) کاربرد فراوانی دارند که مثلاً توسط دستور Dim A (10, 10) As Integer يک آرايه دو بعدی (در واقع يک ماتريس) به نام A از نوع داده Integer تعريف می شود که سطر وستون آن دارای انديس های 0 تا 10 می باشد و توسط مثلاً A (5, 8) به خانه سطر 5 و ستون 8 از آن دسترسی خواهيم يافت.

در VB نيز (از آنجا که VB از Basic برای کدنويسی استفاده می کند) ، آرايه ها، تعريف آنها و نحوه دسترسی به خانه های آن به طريق فوق می باشد. اما آنچه در اينجا متفاوت است اينکه در VB می توان از کنترلها نيز يک آرايه ساخت. مثلاً چند Command Button با يک نام خاص و با انديسهای متفاوت ايجاد کرد تا بتوان کدهای واحدی را با تفاوت بسيار کم برای همه شان نوشت.

اگر از يک کنترل کپی کنيم (در حالی که فوکوس در Design Time به آن است، کليدهای CTRL+C را فشار دهيم) و سپس آن را در همان فرم Paste نماييم (کليدهای CTRL+V را فشاردهيم) ، پيغامی بر روی صفحه نمايش ظاهر می‌شود مبنی بر اينکه "يک کنترل ديگر با همين نام در فرم وجود دارد، آيا می خواهيد آرايه ای از کنترل ايجاد کنيد؟" که می توانيد جواب No به آن بدهيد. اما اگر به اين پيغام دکمه Yes را پاسخ دهيد، VB به طور خودکار نام هر دو را يکسان (و به نام کنترل کپی شده) در نظر می گيرد و Index کنترل اول را صفر و Index کنترل دوم را يک قرار می دهد (Index ، يکی از مشخصه (Property)های تمام کنترل ها می باشد).

می توان اينکار را دستی نيز انجام داد. يعنی دو کنترل (يا چند کنترل) خاص را يک نام واحد دهيم که در اينصورت VB پس از دادن يک پيغام مبنی بر همين موضوع، آن دو کنترل (يا چند کنترل) را به صورت آرايه کنترل تبديل خواهد کرد و به هر يک Index خاصی را نسبت خواهد داد.

اگر آرايه کنترل ايجاد کنيم، هر رويداد (Event) ای که بر روی هريک از عناصر رخ دهد (مانند Click و غيره) ، روی تمام آرايه صورت مي گيرد و مقدار Index مربوط به عضوی که رويداد بر روی آن صورت گرفته، به عنوان يکی از پارامترهای پروسيجر آن، باز می گردد. برنامه بعد را بنويسيد تا با نحوه کار آرايه کنترلها آشنا شويد.

فرض کنيد بخواهيم فرمی شامل يک Text Box و دو Check Box با عنوانهای Bold و Italic داشته باشيم که اگر Bold، مارک خورده بود، متن داخل Text Box به صورت Bold درآيد و اگر Italic مارک خورده بود به صورت Italic  فرم نهايی آن را در شکل 6 می توانيد ببينيد.

Private Sub chkBold_Click ()

           IF chkBold.Value = VBchecked Then

          txtDisplay.FontBold = True

     Else

          txtDisplay.FontBold = False

     End IF

End Sub

Private Sub chkItalic_Click ()

     IF chkItalic.Value = VBchecked Then

          txtDisplay.FontItalic = True

     Else

          txtDisplay.FontItalic = False

     End IF

End Sub

 توجه داشته باشيم که هرگاه کاربر بر روی يک Check Box و يا يک Option Button کليک کند و يا بوسيله کليد Tab ، فوکوس را به آن دهد و روی آن کليد Space bar را بزند، رويداد Click از اين دو کنترل روی خواهد داد.

به اطمينان، از زمانی که با ويندوز کار می کنيد، از کنترلهای Check Box و Option Box استفاده بسياری برده‌ايد.اگر بخواهيم به کاربر (User) اين امکان را بدهيم که از بين چند گزينه، يک ، دو يا چند مورد را انتخاب کند و يا حتی هيچ يک را انتخاب نکند از کنترل Check Box به شکل (1)، و اگر بخواهيم کاربر، از ميان چند گزينه، يک و فقط يک گزينه را انتخاب کند، از کنترل Option Button (کليدهای راديويی) به شکل (2)، اين دو کنترل VCL، مشخصه ای به نام Value دارندکه از صفر يا يک بودن مقدار آن، می توانيم به انتخاب نشده بودن و انتخاب شده بودن آن گزينه خاص، پی ببريم. لذا اگر برروی يک فرم چند Check Box وجود داشت، می تواند Value هر يک از آنها صفر يا يک باشد، اما اگر برروی فرمی، چند Option Button وجود داشت، تنها يکی از آنها می تواند Value برابر يک داشته باشد و وقتی کاربر، يکی ديگر را انتخاب می کند، به طور خودکار، Value قبلی صفر و Value کنترل انتخاب شده، يک می شود.
VB دارای دو ثابت (Constant) به نامهای VBChecked و VBUnchecked می باشد که به ترتيب برابر يک و صفر می باشند که می توانيم مقدار Value کنترلهای ذکر شده را با اين ثوابت مقايسه کنيم.
کنترل Check Box ، علاوه بر دو مقدار صفر و يک برای مشخصه Value ، مقدار برابر 2 نيز برای آن دارد که اگر به آن Set شود، اين کنترل، خاکستری رنگ (Gray) می شود که معمولاً در ويندوز نشان از پيش فرض بودن دارد. همچنين کنترل مذکور، مشخصه ای هم به نام Style دارد که اگر مقدار آن را از صفر به يک تغيير دهيم، شکل Check Box به شکل دکمه ای در می آيد که يک بودن مقدار Value، باعث فشرده شدن کليد و صفر بودن آن باعث بالا بودن کليد می‌شود.
نکته آخری که در اينجا متذکر می شوم اينست که طبق قراری که از ابتدا گذاشته بوديم، سه حرف اول مشخصه Name کنترلها بهتر است متناسب با کنترل بگذاريم. برای Check Boxها، نام را با chk و برای Option Buttonها، نام را با opt آغاز می کنيم و ادامه نامشان را معمولاً با Caption آنها کامل می کنيم. لازم به ذکر است که مشخصه Caption هر دو کنترل مذکور، حاوی آن عبارتی است که کنار آن کنترل برای معرفی آن به کاربر می آيد.

توجه داشته باشيد که در ابتدای تعريف توابع و روالها می توانيم از Private يا Public نيز استفاده کنيم و تمام سطوحی که برای تعريف متغيرها گفته شد (خصوصاً سطح فرم و سطح ماژول) ، در اينجا نيز عيناً کاربرد دارند. (پيش فرض در اينجا هم Private است).

به عنوان مثال اگر بخواهيم تابعی به نام Square ايجاد نماييم که هر عددی را دريافت کرد، مربع آن را برگرداند، کافی است چنين بنويسيم (مثلاً به صورت Public در يک ماژول) :

Public Function Square (I As Integer) As Integer

           Square = I*I

End Function

ملاحظه می کنيد که در اينصورت اگر هر جايی از برنامه نام تابع را به همراه يک مقدار عددی Integer به عنوان پارامتر آن ذکر کنيم، مقدار عددی مذکور به متغير I داخل تابع منتقل شده و عمل I*I روی آن انجام می گيرد و از آنجا که گفتيم خرجی توابع نام آنها هستند، خروجی (يعنی مقدار I*I را) را به نام تابع جايگزين کرديم (يعنی Square = I*I) . حال مثلاً اگر در جايی از برنامه دستور b = Square (5) را وارد کنيم، مقدار متغير b برابر 25 خواهد شد.

توجه داريم که اگر تابع بيش از يک پارامتر ورودی داشت، بايد نام آنها با کاما (,) از هم جدا کنيم که در اينصورت در هنگام فراخوانی بايد به تعداد پارامترها، آرگومان قرار دهيم که به ترتيب در متغير مربوط جايگزين (وارد) می شود. مثلاً اگر بخواهيم تابعی به نام Multiple ايجاد کنيم که حاصلضرب دو پارامتر ورودی اول را با پارامتر ورودی سوم جمع کند و نتيجه را برگرداند، کافی است بنويسيم:

Private Function Multiple (a, b, c As Integer) As Integer

     Multiple = (a*b) +c

End Function

که در اينصورت دستورات زير در محلی از پروژه (که البته دسترسی Private به تابع مذکور داشته باشد)، مقدار 17 را در Text Box به نام txtResult قرار می دهد:

I = 3

bs = 5

g = 2

txtResult.Text = Multiple (I, bs, g)

توجه داريم که مقادير استفاده شده به عنوان آرگومانهای تابع بايد با متغيرهای به کار رفته در پارامترهای تعريف تابع از لحاظ نوع داده، يکسان باشند.حال به عنوان مثالی برای روالها فرض کنيد بخواهيم روالی به نام TF ايجاد کنيم که دو عدد را دريافت کند، بررسی کند که اگر اين دو عدد برابر بودند، جواب True  و همچنين حاصلضرب آن دو را برگرداند. برای اين منظور اگر مثلاً در يک ماژول تعريف کنيم:

Public Sub TF (x, y As Integer, T as Boolean, M as Integer)

     IF x = y then

          T = True

     Else

           T = False

     End IF

     M = x*y

End Sub

می توان در جايی از پروژه، روال مذکور را فراخوانی نمود، فراخوانی روالها توسط دستور Call صورت می گيرد، مثلاً اگر در جايی از پروژه، روال فوق را به صورت زير فراخوانی نماييم:

a = InputBox (“Please Enter a Number”)

Call TF (a, 15, s, p)

در صورتی که متغيرهای a و s و p تعريف شده باشند آرگومان a به پارامتر x از روال، آرگومان 15 به پارامتر y از روال، آرگومان s به پارامتر T از روال و آرگومان p به پارامترM از روال منصوب می شود. دستور InputBox يک جعبه محاوره‌ای برای کاربر نشان می دهد که پيغامی را (در اينجا پيغام Please Enter a Number) شامل می شود و در يک جعبه متن خاص، مقداری را از کاربر مطالبه می کند که پس از وارد کردن توسط کاربر مقدار وارد شده را برمی گرداند (و در اينجا در متغير a جايگزين می کند). حال اگر کاربر مقدار 15 را وارد کند، مقدار متغير s (که بايد Boolean تعريف شده باشد) برابر True و در غير اينصورت مقدار False را شامل می شود و در هر صورت متغير p نيز حاصلضرب a و 15 را در خود شامل می شود.

تأکيد می کنيم که نوع داده آرگومانها و پارامترهای تعريف لزوماً بايد به ترتيب متناسب باشد که در غير اينصورت VB به ما خطا صادر می کند.

به اطمينان، قبلاً در برنامه نويسی (لااقل در Basic که پيش فرض بحث ما معرفی شده بود) از متغيرها زياد استفاده کرده ايد. در برخی زبانهای برنامه نويسی (مثل Basic) ، نوع متغيرهای بکار رفته در برنامه، لازم نيست از قبل تعريف شده باشد و در هنگام اجرا، کامپايلر، خود، آن را به نوع مورد نياز (مثل Integer برای برای داده های عددی صحيح، يا String برای نوع داده رشته ای و کاراکتری و ...) تعريف و اجرا خواهد کرد. اما در برخی ديگر (مانند زبان برنامه نويسی Pascal)لازم است، نوع داده متغيرهای بکار رفته، در جايی از برنامه (و عموماً قبل از استفاده از آن) تعريف شوند.

در VB، از آنجا که VB از Basic برای کدنويسی استفاده می شود، به طور معمول، نياز به تعريف نوع داده ها نيست. اما از آنجا که امروزه برنامه نويسان ترجيح می دهند که از کامپايلری برای برنامه نويسی استفاده کنند که او را به تعريف تمام متغيرها مجبور کند (زيرا اگر چنين نباشد، اگر او به اشتباه دستوری را غلط تايپ کند (مثلاً بجای then بنويسد Then) ، کامپايلر آن را به عنوان متغيری فرض می کند و در واقع بدون اينکه ما خطايی را دريافت کنيم، در روند برنامه مان مشکل پيدا می شود و خطايی رخ می دهد که شايد تشخيص علت آن سخت تر شود) ، می توانيم VB را موظف سازيم تا ما را مجبور به تعريف نوع داده متغيرها نمايد.

اگر در ابتدای هر يونيت (Unit) عبارت Option Explicit نوشته شود، VB ما را مظف می کند که در آن يونيت، هر متغيری که بخواهيم استفاده کنيم، آن را قبل از استفاده، تعريف نماييم (لذا بهتر است ابتدای همه Unitها عبارت مذکور باشد) . يونيت (Unit) ها، بخش هايی از برنامه اند که در آنها کدنويسی می شود. مثلاً هر فرم، دارای يک Unit مخصوص به خود است که تمام Event Procedureهايی که تا بحال می نوشتيم، در آن قرار می گرفت.

همچنين اگر از منوی Tools گزينه Options را اتنخاب کنيم، و از لبه General (Tab Sheet) ، گزينه Require Variable Declare را چک مارک بزنيم، از اين پس، VB هر فرمی که ايجاد می شود، به طور پيش فرض عبارت Option Explicit را در ابتدای آن خواهد نوشت و در واقع هميشه ما را موظف می سازد که متغيرها را تعريف نماييم.

برای تعريف متغيرها از دستور Dim به شکل کلی زير استفاده می شود:

Dim variableNames As variablsType

به عنوان مثال دستور Dim a,b As Integer متغيرهايی را به نام a,b از نوع داده Integer (نوع داده عددی صحيح) تعريف می کند و سپس از آن می توانيم متغير a را در برنامه مقداردهی نماييم.

متغيرها را می توان در سه سطح تعريف نمود (Space of Variables) :

1-    سطح پروسيجر (procedure Level) :

اگر متغيری در يک Procedure (و معمولاً ابتدای آن) تعريف کنيم، آن متغير را فقط در همان Procedure می توان استفاده نمود و در واقع برای همان Procedure خاص تعريف شده است.

2-    سصح فرم (Form Level) :در سطح فرم (يعنی در ابتدای Unit مربوط به فرم و پس از عبارت Option Explicit) ، متغيرها می توانند به دو نوع تعريف شوند:

2-1- تعريف به صورت Private (شخصی) :

     اگر متغيری در سطح فرم به صورت Private و به شکل کلی:

Private variableNames As variableType

    تعريف شود، آن متغير فقط در تمام Procedureهای فرم قابل استفاده است و در فرم های ديگر قابل دسترسی و استفاده نمی باشد (مگر اينکه در آنها هم جداگانه تعريف شده باشد) .

2-2- تعريف به صورت Public (عمومی) :

     اگر متغيری در سطح فرم، به صورت Public و به شکل کلی:

Public variableNames As variableType

تعريف شود، در اين صورت آن متغير علاوه بر دسترسی در همان فرم (بوسيله نام آن متغير) ، در فرمهای ديگر (در واقع در کل پروژه) قابل دسترسی خواهد بود. فقط در صورت نياز به استفاده در فرمهای ديگر لازم است نام فرمی را که متغير در آن تعريف شده است ذکر شود (البته اگر آن فرم load باشد) و سپس پس از يک نقطه (Dot) نام آن متغير آورده شود. به عنوان مثال اگر در ابتدای يونيت مربوط به Form1 نوشته شده باشد:

Public Number As Integer

و بخواهيم در فرمی ديگر، به آن مقداردهی کنيم، لازم است چنين بنويسيم:

Form1.Number = 15

توجه: اگر در سطح فرم از Dim برای تعريف استفاده شود، به طور پيش فرض آن را Private در نظر خواهد گرفت.

3-    سطح ماژول (Module Level) :

ماژولها بخشی از پروژه هستند که متغيرها، توابع و Procedureهای عمومی (Global) را در آن تعريف می کنيم. اگر تعريفی (مثل تعريف نوع داده متغير يا يک Procedure) با Private انجام گيرد، فقط در همان ماژول قابل استفاده می باشد و اگر با Public صورت گيرد، در هر فرمی و بدون نياز به نوشتن نام ماژول در ابتدای آن، قابل استفاده خواهد بود. نکته ای که بايد توجه داشت اينکه اگر بخواهيم از متغيريا Procedureای که در يک ماژول به صورت Public تعريف شده است، در ماژولی ديگر استفاذه کنيم، ذکر نام ماژول در ابتدای آن به همراه يک نقطه (Dot) ضروری است.

معمولاً از تعريف Public در ماژول زمانی استفاده می کنيم که بخواهيم متغير يا Procedureای به صورت Global (عمومی) در سراسر پروژه استفاده شود. شايد بگوييد می شود در هر فرمی که به آن نياز داريم، همانجا متغير را تعريف می کنيم، پس چه نيازی به ماژول داريم؟

هر چند اين کار باعث می شود که برنامه خطای دستوری از ما نگيرد اما در اينصورت وقتی از فرمی به فرم ديگر می رويم مقدار موجود در آن متغير، پس از تعريف مجدد، دوباره Null (تهی) می شود، در حاليکه اگر از يکبار تعريف Public در ماژول استفاده کنيم، پس از مقدار دهی در جايی از پروژه، تا مقداردهی مجدد، اين مقدار در تمام پروژه قابل دسترسی است.

برای افزودن يک ماژول به پروژه کافی است از منوی Project گزينه Add Module را انتخاب کنيد و آن را (با پسوند .BAS) save نماييم.

همانطور که ملاحظه می فرماييد، ماژولها تنها بخش کدنويسی (Unit) دارند بر خلاف فرمها که يک بخش Interface (ظاهری) داشتند که کنترلها را به صورت Visual روی آن قرار می داديم و يک بخش کدنويسی (Unit) که کدهای مربوط به Event Procedureها را در آن می نوشتيم. همچنين ملاحظه می فرماييد که با توجه به وظيفه ماژولها، معمولاً در کل پروژه اولاً به يک ماژول نيازمنديم ثانياً به بيش از يک ماژول احتياجی پيدا نمی کنيم.

نکته: علاوه بر متغيرها می توانيم از ثوابت (Constants) نيز در پروژه استفاده کنيم. ثوابت، بخشی از پرونده اند که هنگام تعريف، مقداردهی می شوند و تا پايان پروژه مقدارشان ثابت می ماند. برای تعريف ثوابت از دستور Constant استفاده می شود به عنوان مثال:

Const PI As single = 3.14

فرض کنيد بخواهيم فرمی داشته باشيم که دارای دو Text Box (که در VB برای عمليات دريافت اطلاعات از کاربر (DataEntrq) معمولاً از اين کنترل استفاده می شود) برای درجه سيلسيوس و درجه فارنهايت باشد و توسط يک دکمه (و در واقع با فشردن آن توسط کاربر) مقداری که در Text box مربوط به درجه سيلسيوس نوشته شده بود را به فارنهايت تبديل کند و نتيجه را در Text Box مربوط به آن درج نمايد. (توجه: اگر  Cمقدار درجه برحسب سيلسيوس و F مقدار درجه برحسب فارنهايت باشد، تبديل سيلسيوس به فارنهايت از فرمول F=9/5 C+32 محاسبه می شود). شکل نهايی فرم را می توانيد در شکل 4 ببينيد.

برای اين منظور، از جعبه ابزار (جعبه حاوی کنترلها) ، دو برچسب (Label) که در جعبه ابزار به شکل ديده می شود را بر روی فرم قرار می دهيم(برچسب(Label) ها در VB معمولاً زمانی استفاده می شود که بخواهيم بر روی فرم، عبارتی را به کاربر نشان دهيم که او قابليت تغيير آن را نداشته باشد.) آنها را بوسيله Drag & Drop به مکان دلخواه منتقل می کنيم و برای يکی از آن دو:

1-    مشخصه Name را به lblCelsius

2-    مشخصه Caption  را به Celsius

و برای ديگری:

1- مشخصه Name را به lblFahrenheit

2- مشخصه Caption را به Fahrenheit

تغيير می دهيم. توجه داريم که در نامگذاری Label ها با سه حرف اول lbl آغاز کرده ايم. همچنين توجه داريم که در شکل 4 ، بر روی فرم، عبارات Celsius و Fahrenheit در واقع همين دو Label هستند.

نکته: برای Label هايک مشخصه (Property) ديگر به نام Auto Size وجود دارد که اگر مقدار آن را به True تغيير دهيم، اندازه (size) آن به طور اتوماتيک به اندازه متن (caption) داخل آن خواهد شد و بنابراين معمولاً بهتر است اين مشخصه را نيز set کنيم.

حال دو Text Box (جعبه متن) در مقابل اين Label (Text Box ها در جعبه ابزار به شکل ديده می شوند، معمولاً برای نمايش و دريافت اطلاعات به طور توأم به کار می رود (بر عکس Label ها که فقط وظيفه نمايش اطلاعات را به عهده داشتند) و خصوصاً برای فرمهای DataEntrq (دريافتی اطلاعات) بسيار مناسب هستند. پروژه فعلی ما، نمونه ای کوچک از فرمهای DataEntrq است) و مناسب با هر يک از برچسب ها، برای يکی از آن دو Text Box :

1-    مشخصه Name رابه txtCelsius تغيير می دهيم.

2-    مشخصه Text را خالی می کنيم.

و برای ديگری:

1_ مشخصه Name را به txtFahrenheit تغيير می دهيم.

3-    مشخصه Text را خالی می کنيم.

واضح است که در نامگذاری TextBox ها نيز از قرارداد سه حرف اول متناسب با نوع شئ، استفاده کرديم و سه حرف اول آنها را txt گذاشتيم.

مشخصه Text در Textbox ها آن متنی است که داخل آن متنی است که داخل آن نوشته می شود(شبيه مشخصهCaption در Label ها) و چونقرار است کاربرما آن را وارد کند، آن را خالی (NULL) کرديم.

حال يک دکمه (Command button) نيز به فرم اضافه و:

1-    مشخصه Name را به cmdConvent

2-    مشخصه Caption را به convent

تغيير می دهيم.

خوب، ظاهر (Interface) برنامه آماده شد. حال به کدنويسی برای آن می پردازيم. اين اولين باری است که می خواهيم در زمان اجرا (Run Time) از مشخصه ای استفاده کنيم (مشخصه Text از txtCelsiusکه توسط کاربر وارد شده) و مشخصه ای را در اين حال (Run Time) تغيير دهيم (مشخصه Text ازtxtFahrenheit که بايد نتيجه را بنويسد)

در VB هنگام کدنويسی برای Run Time هر زمان بخواهيم از يک Object استفاده کنيم، کافی است نام (Name) آن را بنويسيم و اگر بخواهيم به يکی از مشخصه های آن دست يابيم، کافی است پس از نام آن يک نقطه (Dot) قرار دهيم و سپس نام مشخصه (Property) مورد نظر خورد را بنويسيم.

با توجه به اين مطلنب، ديگر نوشتن کدهای مثال فوق کار چندان دشواری نيست. اگر بر روی دکمه Convent (البته در Design Time ) دابل کليک نماييد، در اينصورت Procedure مربوط به رويدادِ(Event) کليک از آن باز می شود که کافی است در آن نوشته شود:

txtFahrenheit.Text = (9/5*txtCelsius.Text) + 32

يعنی Procedure بايد به شکل زير شود:

Private Sub cmdConvent_Click ()

     txtFahrenheit.Text = (9/5*txtCelsius.Text) +32

End Sub

واضح است که وقتي مشخصه Text از يک Text Box در سمت يک تساویِ جايگزينی قرار می گيرد، مقدار فعلی آن در عمليات شرکت می کند و وقتی اين مشخصه در سمت چپ اين جايگزين قرار می گيرد، مقادير محاسبه شده در آن قرار می گيرد.
بنابراين، Procedure فوق می گويد که وقتی بر روی دکمه Convent کليک شد، هر مقداری که کاربر، داخل جعبه Celsius نوشته باشد را در 9/5 ضرب و با32 جمع کن و مقدار نهايی را داخل جعبه مربوط به Fahrenheit بنويس.
اين برنامه را حتماً بنويسيد، آن را اجرا منيد و با نحوه استفاده از Property ها در اين کدنويسی بری Run Time آشنا شويد. در ادامه، بيشتر با اين نوع استفاده از Property ها (يعنی set کردن در کدنويسی بجای set کردن در پنجره Properties از Design Time) مواجه خواهيم شد. و مهم است که اين نوع استفاده را خوب درک کنيم.
نکته: مشخصه Text برایText Box ها و مشخصه Caption برای Label ها، مشخصه های پيش فرض آنها محسوب می شوند و اگر نام آنها را بدون هيچ مشخصه ای بنويسيمف اين مشخصه ها در نظر گرفته می شود، اذا مثلاً در Procedure بالا می توانستيم بجای txtCelsius.Text از خود txtCelsius نيز استفاده کنيم.

به عنوان اولين پروژه، قصد داريم فرمی داشته باشيم با دو دکمه Message و Exit که اگر در دکمه Message کليک شد، پيغامی نمايش داده شود و اگر دکمه Exit کليک شد از برنامه خارج شود(شکل3):

ابتدا فرمی که بر روی صفحه نمايش باز است (فعلاً به نام Form 1 ) را به اندازه دلخواه در می آوريم و در حالی که Select است، از پنجره Properties (سمت راست تصوير) ، مشخصه (Property) های زير را چنين Set می کنيم:

1-    مشخصه Name آن را به frmFirstProject تغيير می دهيم.

2-    مشخصه Caption آن را به First Project تغيير می دهيم.

مشخصه Caption معمولاً عنوانها را تغيير می دهد. مثلاً در مورد فرمها، آنچه در اين مشخصه Set شود در Title Bar از آن فرم ديده می شود يا در مورد دکمه ها، آنچه در اين مشخصه قرار داده شود، آن چيزی است که بر روی دکمه ( به عنوان نام دکمه ای که ُکاربر می بيند) ديده می شود.

مشخصه Name يکی از مهمترين مشخصه هايی است که بايد برای تمام کنترلها Set شود. آنچه در اين مشخصه قرار گيرد، نامی است که VB آن کنترل را به اين نام می شناسد (و خصوصاً در هنگام کدنويسی و برای دسترسی به کنترلها، بسيار مورد استفاده واقع می شود). به طور پيش فرض VB برای هر کنترل يک Name در نظر می گيرد، اما در پروژه های واقعی ، معمولاً تعداد کنترلها آنقدر زياد می شوند که نامهای پيش فرض به سختی در ذهن می ماند. برای اين منظور بهتر است به کنترلها، نامهايی را نسبت دهيم که از جهتی با او متناسب باشد. لذا بهتر است اولاً در نام آنها چيزی باشد که نشان از نوع آن کنترل باشد و عبارتی نيز باشد که بيانگر موضوع يا کار فعلی آن باشد. به عنوان مثال شما می بينيد که ما در مشخصه Name از form ، گفتيم که قرار دهيم: frmFirstProject که frm به خاطر تشخيص Form بودن آن است و First Project به خاطر تشخيص اينکه اين فرم برای First Project است. يا مثلاً به فرض اگر بخواهيم دکمه ای به نام Exit بر روی فرمی داشته باشيم، من ترجيح می دهم که نام آن را cmdExit بگذارم که cmd را از Command Button گرفته ام. توجه داريم که اين نامی است که VB آن را می شناسد وگرنه برای زيبايی کار Caption اين دکمه را همان Exit می گذاريم و اين نام گذاری به زيبايی پروژه ما لطمه ای وارد نمی کند.

برای ادامه، دو دکمه (Command Button) بر روی فرم قرار می دهيم (که برای اين منظور از پنجره Controlها که در سمت چپ تصوير است، کنترل Command Button به شکل را دابل کليک می کنيم و يا با يک Click و انتخاب آن، بر روی فرم، به اندازه دلخواه Drag & Drop می کنيم) و جای آنها را به مکان دلخواه مورد نظر (به وسيله Drag & Drop آنها) تغيير می دهيم. آنگاه برای يکی از آنها:

1-    مشخصه Name را به cmdMessage تغيير می دهيم.

2-    مشخصه Caption را به Message تغيير می دهيم.

و برای ديگری تغيير می دهيم:

1- مشخصه Name را به cmdExit .

2- مشخصه Caption را به Exit .

که پس از اين، شمای ظاهری (Interface) برنامه کامل شده است و بايد به کدنويسي آن پرداخت.

اگر بر روی دکمه Exit دابل کليک کنيد (البته هنوز در Design Time هستيم و نه Run Time)، Event Procedure مربوط به رويداد Click (Event) از آن را به صورت زير باز می کند:

Private Sub cmdExit_Click ()

 End Sub

که هر دستوری که در اين Procedure (يعنی بين خط Private و خط End Sub) نوشته شود، در زمان اجرا، وقتی کاربر روی دکمه Exit کليک می کند، اين دستورات اجرا خواهند شد.

دستوری که بايد در cmdExit_Click نوشته شود بسيار ساده است:

Private Sub cmdExit_Click ()

     End

End Sub

دستور End هر جايی از برنامه که اجرا شود فوراً اجرای برنامه را متوقف و از آن خارج می شود.

حال اگر به ترتيبی که در بالا ذکر شد، Event Procedure مربوط به رويداد click از دکمه Message را نيز باز می کنيم و آن را به صورت زير تغيير می دهيم:

Private Sub cmd, Message - Click

     MsgBox “The first project was done successful” و و  “Thanks”

End Sub

پروژه مورد نظر آماده شده شده است. دستور MsgBox (مخفف Message Box )باعث می شود تا يک کادر پيغام بر روی صفحه نمايش ظاهر شود و تا زمانی که دکمه OK از آن را فشار دهيم، پيغامی را نمايش دهد. در اين دستور پارامتر اول، پيغام مورد نظر را به صورت string (يک داده متنی) دريافت مي کند (در VB هر عبارتی که بين دو علامت " " قرار گيرد، string فرض می شود) و پارامتر سوم نيز به عنوان Message Box (که در Title Bar آن آورده خواهد شد) را به صورت متنی دريافت می کند. توجه داريم که بين هر دو پارامتر از علامت کاما (,) استفاده می کنيم و بنابراين در دستور MsgBox برنامه مان برای اينکه پس از پارامتر اول، پارامتر سوم را وارد کنيم بين آن دو پارامتر، دو بار کاما گذاشته ايم.

حال برنامه تان را اجرا کنيد و نتيجه کار را ببينيد (اجرای برنامه در VB توسط کليد F5 صورت می گيرد.

ذکر چند نکته:

1-    اگر بخواهيد فشردن ALT+X همان عمل دکمه Exit را انجام دهد(ايجاد(Hot key) ، کافی است در Caption اين دکمه چنين بنويسيد: E&xit که در اين صورت در زمان اجرا، زير حرف x يک underline (زير خط) می کشد که در ويندوز اين حالت نشانگرHot key داشتن آن حرف است ، همين کار را هم در مورد دکمه Message انجام دهيد.

2-    در هنگام کدنويسي اگر چند حرف اول يک کلمه شناخته شده VB (مانند نام کنترلها و يا Property ها، Method ها و ...) را بنويسيم و CTRL+Space را فشار دهيم، اگر تنها يک کلمه با حرف اول برابر آنچه شما نوشته ايد پيدا کند، بقيه حروف را خود، کامل می کند و اگر تعدادی کلمه با اين مشخصات پيدا کند، ليست آنها را نمايش می دهد که می توانيد يا يکی از آنها را انتخاب کنيد (بر روی کلمه از ليست برويد و کليد space را بزنيد) و يا تعدادی از حروف آن را بنويسيد تا محدوده کلمات مشابه کوتاهتر شود. اين کار را حتماً امتحان کنيد!

3-    زمانی که يک فرم باز می شود، به ترتيب چهار Event بر روی آن رخ می دهد:

	Initialize
	Load
	Activate
	Got focus

که زمانی که رويداد اول رخ می دهد، هنوز object های روی فرم ايجاد نشده اند و قابل دسترسی نيستند. اين object ها در load ساخته می شوند، اما هنوز فرم نمايش داده نشده است. وقتی فرم نمايش داده می شود، رويداد Activate و وقتیfocus به آن داده می شود، رويداد Got focus روی مي دهد. (منظور از گرفتن focus اينست که آن کنترل خاص که در اينجا فرم است، کانون تمام پيامها شود، مثلاً اگر کليدی زده شد به آن فرستاده شود و ...).

4-    برای ذخيره کردن پروژه از منوی فايل و گزينه Save استفاده می شود که بايد تمام فرمها، ماژولها، ... و اصل پروژه را جداگانه ذخيره کرد. لذا اگر شما برنامه First Project راsave کنيد، يکبار نام فرم را save می کند (با پسوند.frm) و يکبار فايل پروژه را (با پسوند.VBP).

هنگامی که VB اجرا می شود، توسط پنجره ای (شکل1)، نوع پروژه ای که می خواهيد طراحی کنيد از شما خواسته می شود.

همان طور که ملاحظه می فرماييد، انواع مختلفی از پروژه ها در اين پنجره وجود دارد که در ادامه به برخی از آنها خواهيم پرداخت، ولی فعلاً نوع استاندارد پروژه های VB يعنی نوع Standard EXE را انتخاب و آن را باز(Open) می کنيم. اين نوع پروژه (که غالب پروژه ها را در بر می گيرد) برای تهيه برنامه های کاربردی(Applications) مورد استفاده قرار می گيرد.
پس از باز کردن پروژهStandard Exe ، پنجره اصلیVB (شکل 2 ) برای اين نوع پروژه باز می شود:
 

اين پنجره، علاوه بر آنچه عموماً در پنجره های ويندوز می بينيم (مانند Title Bar وMenu Bar)، شامل چند بخش بسيار مهم می باشد:
1- يک فرم(Form) خالی با عنوان (Caption)برابر Form1 وجود دارد. اين همان فرمی است که بلافاصله پس از اجرا (Run) شدن برنامه، روی صفحه نمايش، قرار می گيرد (اين پيش فرض قابل تغيير است).
2- نوار ابزار Standard Buttons که دکمه هايی با کاربرد معمولاً بيشتر را شامل می شود. تعدادی از اين دکمه ها را در ويندوز می شناسيد (مانند Copy, Paste, Undo, Redo, Open وSave) و برخی ديگر را در ادامه خواهيم ديد.
3- پنجره ای سمت چپ تصوير ديده می شود. اين پنجره شامل برخی از کاربردي ترين کنترلهای قابل ديدن (VCL) می باشد. در ادامه با VCLها آشنا خواهيم شد و از آنها بسيار بهره خواهيم برد. به اين پنجره Tool Bar (جعبه ابزار) گفته می شود.
4- در سمت راست تصوير سه پنجره ديگر ديده می شود. در بالا، پنجره پروژه (Project)، سپس پنجره مشخصات(Properties) و در پايين، پنجرهForm Layout قرار دارد. پنجرهProject شامل نام تمام اجزای پروژه مانند فرمها، ماژولها(Moduls)،Activex ها و ... می باشد. مثلاً اگر در پروژه ای چند فرم وجود داشته باشد و بخواهيم به فرم ديگری برويم، کافی است نام آن را در اين پنجره دابل کليک نماييم. پنجره Properties، برخی از مشخصه(Property) های مربوط به VCL ای که انتخاب شده (Select) باشد را نمايش می دهد که می توان آنها را در هنگام طراحی(Design Time) تغيير داد (ساير مشخصه ها بايد در هنگام اجرا(Run Time) تنظيم شوند.) در پنجرهForm Layout نيز می توان مکان قرار گيری Form هنگام اجرای برنامه(Run Time) بر روی صفحه نمايش را تعيين کرد (همچنين اين کار را توسط کدنويسي نيز می توان انجام داد و عموماً همين روش هم توصيه می شود و لذا عموماً حتی می توان اين پنجره را به کل بست).
در اين بخش با شمای کلیVB آشنا شديم، در ادامه درباره VCL ها و نحوه کدنويسي برای آنها مطالب مفيدی خواهيم آموخت.

فرض کنيد بر روی فرم، يک Text Box به نام txtUserName قرار داده ايم و بخواهيم کاربر، هر حرفی را داخل آن نوشت، با حرف بزرگ انگليسی زده شود (يعنی اگر وارد کرد a، در Text Box درج شود A) در اين صورت کافی است برای رويداد KeyPress از آن بنويسيم:

Private Sub txtUserName_KeyPress (KeyAscii As Integer)

     KeyAscii = ASC (Ucase (Chr (KeyAscii)))

End Sub

دستور بکار رفته در اين Procedure می گويد که کد اسکی کليد فشرده شده را (توسط آرگومانِ keyAscii) دريافت کن، کاراکتر آن را (توسط تابع Chr) پيدا کن، آن کاراکتر را به حرف بزرگ تبديل کن (توسط تابع Ucase مخفف Upper Case) و آنگاه کد اسکی حرف تبديل يافته را (توسط تابع ASC) پيدا کن و دوباره در آرگومان keyAscii قرار بده. به اين ترتيب کاربر هر کليدی را که فشار دهد، حرف بزرگ آن در Text Box درج می شود.

برخی مشخصه های Text Box ها:

Name -1 : نامی که VB آن را با اين نام می شناسد.

Alignment -2: تراز متن داخل Text Box (راست چين، وسط چين، چپ چين)

Appearance -3: با مقدار Flat و 3D که سه بعدی بودن يا تخت بودن آن را مشخص می کند.

Back Color -4: رنگ زمينه Text Box

Border Style -5: که تعيين می کند که text Box حاشيه داشته باشد (fixed Single) و يا خير (None)

Enable -6: اين مشخصه برای هر کنترلی False باشديعنی آن کنترل غير فعال است (رنگ خاکستری شده کنترلها در ويندوز نمايشگر False بودن Enable آن است).

Font -7: نوع فونت متن

Fore Color -8: رنگ متن

Height -9: ارتفاع Text Box

Left -10: فاصله گوشه چپ و بالای Text Box از Container (دربرگيرنده) آن (تا به حال يک دربرگيرنده (container) را ديده ايم که فرمها می باشند. Container ها به کنترلهايی گويند که کنترلهای ديگر می توانند بر روی آن قرار گيرند مثل کنترل Frame يا کنترل Picture).

Locked -11: که اگر مقدار آن True باشد، Text Box توسط کاربر، قابل ويرايش (Edit) نخواهد بود.

Max Length -12: حداکثر تعداد کاراکتری که می تواند داخل Text Box قرار گيرد که اگر مقدار آن صفر باشد، محدوديت تعداد نخواهد داشت.

Mouse Icon -13: آيکون ماوس وقتی روی آن قرار می گيرد (به شرطی که مشخصه بعدی يعنی Mouse Pointer بابر Custom تغيير داده شود.

Mouse Pointer -14: نمايشگر ماوس وقتی روی آن است که اگر برابر Custom شود، هر چه در Mouse Icon، set شده باشد، آيکون ماوس می شود.    

Multi Line -15: اگر مقدار آن برابر True شود، می توان در Text Box، چند خطی نوشت و در واقع آن را شبيه يک Editor نمود.   

Password Char -16: گه اگر يک کاراکتر در آن قرار گيرد، هرچه داخل Text Box نوشته شود، با آن کاراکتر ديده می شود (شما در وارد کردن Password در هر ويندوز مسلماً با مقدار * برای Password برخورد داشته ايد).

Right To Left -17: که اگر مقدار آن True باشد، پاراگراف راست به چپ می شود (مثل آنچه ما در فارسی نوشتن به آن نيازمنديم).

Scroll Bars -18: اگر مقدار Multi Line برابر True باشد، توسط مشخصه Scroll Bars می توان وجود scrollbar عمودی (vertical) ، افقی (horizontal) و يا ترکيبی از آن دو (Both) را داشت.

Tab Index -19: ترتيب پرش از کنترل به کنترل ديگر هنگام زدن کليد Tab. مثلاً اگر سه Text Box بر روی فرم داشته باشيم و مقدار Tab Index آنها به ترتيب 0 و 1 و 2 بگذاريم، در هنگام اجرا، فوکوس به Text Box با مقدار Tab Index برابر صفر داده می شود که اگر کليد Tab را بزنيد، فوکوس به Text Box با مقدار Tab Index ببرابر يک داده خواهد شد و الی آخر.

Tab Stop -20: که اگر مقدار آن برای کنترلی False باشد، با زدن کليد Tab هيچگاه فوکوس به آن داده نخواهد شد (با Tab نمی توان روی آن رفت).

Tag -21: عملاً کار خاصی انجام نمی دهد و فقط می توانيم چيزی را در آن ذخيره کنيم که بعداً خودمان از آن استفاده کنيم.

Tool Tip Text -22: که مقدار آن هر چه باشد وقتی در Run Time ماوس را لحظه ای روی آن کنترل خاص نگه داريم، يک راهنمای کوتاه زرد رنگ با متن برابر مقدار تعريف شده در Tool Tip Text از آن بيرون خواهد آمد.

Top -23: فاصله گوشه راست و بالای کنترل از container (دربرگيرنده) خود.

Visible -24: که اگر مقدار آن False باشد، آن کنترل توسط کاربر (يعنی در Run Time) ديده نخواهد شد.

Width -25: عرض کنترل

توجه:   

1-    بسياری از مشخصات فوق در کنترلهای ديگری غير از Text Boxها هم با همان کاربرد، وجود دارند.

2-    از مشخصاتی که در بالا آورده نشد، بزخی را در جای خود توضيح خواهيم داد.

نکته:

می توان برنامه را توسط کليد F8، خط به خط اجرا کرد. در اين حال اگر ماوس را روی هر متغيری در پنجره کدنويسی نگه داريم، مقدار فعلی آن را به صورت Tool Tip می نويسد.

از اين مورد، در Debug کردن و يافتن خطاهای برنامه کمک بسياری می توان گرفت.

همچنين اگر در پنجره Immediate در هنگام Run Time دستوری را بنويسيم، اين دستور بلافاصله اجرا خواهد شد. مثلاً می توانيم يک متغير را فوراً مقدار دهی کنيم يا ...

همچنين اگر بر روی هر خطی کليد F9 را بزنيم، يک Break (شکست) روی آن خط ايجاد می کند، حال اگر کليد F5 را بزنيد، برنامه اجرا می شود تا به آن خطِ Break شده برسد و در آنجا متوقف می شود. که برای ادامه برنامه می توان بسته به مورد، از F5 يا F9 استفاده کرد.

سري كامل كد هاي مخفي گوشي هاي نوكيا را به دليل درخواست شما دوستان به صورت كامل در اينجا قرار مي دهیم :
ممکن است بعضی از این کد ها در یک سری از گوشی ها اجرا نشود !!

#06#*
سریال نامبر گوشی را نشان میدهد ( IMEI )

#92702689#*
نمایش : سریال نامبر گوشی ، تاریخ ساخت ، تاریخ فروش ، تاریخ آخرین تعمیرات ( 0000 به معنای نداشتن تعمیر قبلی) برای خروج از این صفحه باید گوشی را خاموش و دوباره روشن کنید.

#3370*
با این کد شما از حالت EFR استفاده خواهید کرد که باعث میگردد از حداکثر کیفیت صدای گوشی برخوردار شوید اما در عوض مصرف باطری شما کمی بالاتر خواهد رفت

#3370#
حالت EFR را غیر فعال میسازد.

#4720#*
گوشی را در حالت کیفیت صدای پائین قرار میدهد و در عوض مصرف باطری شما درحدود 30 درصد کاهش میابد.

#4720#*
حالت قبل را غیر فعال میسازد.

#0000#* و یا #9999#*
ورژن سیستم عامل گوشی ، تاریخ ساخت نرم افزار ، و نوع فشرده سازی را نشان میدهد.

#30#*
شماره های محرمانه گوشی را نمایش میدهد.

#67705646#*
در گوشی های مدل 3310 و 3330 لوگوی شبکه را حذف میکند ( IR-TCI )

#73#*
تایمر گوشی و همچنین تمام امتیازات بدست آمده در بازی ها را Reset میکند.

#746025625#*
نمایش وضعیت سرعت clock سیمکارت گوشی. اگر گوشی شما دارای حالت SIM Clock Stop Allowed باشد به این معنا خواهد بود که گوشی شما میتواند درحالت کمترین میزان مصرف باطری درحالت Standby قرار بگیرد.


#2640#*
کد رمز فعلی گوشی را نشان میدهد. کد رمز گوشی در حالت عادی 12345 می باشد.

#7780#*
RESET گوشی یا همان بازگشت به حالت تنظیمات کارخانه ای است. مناسب برای زمانیکه گوشی هنگ کرده است . درواقع درایو C گوشی را ریست میکند ( ریست گوشی بدون حذف برنامه ها و دفترچه تلفن و اس ام اس ) بعد از وارد کردن این کد ، گوشی از شما تقاضای وارد کردن security code را خواهد داشت.

#7370#*
فرمت گوشی . مناسب برای زمانیکه گوشی بسیار زیاد هنگ کرده است. درواقع این کد درایو C گوشی را فرمت میکند و البته تمامی برنامه ها و فایلهای موجود بر روی این درایو از بین خواهند رفت . بعد از وارد کردن این کد ، گوشی از شما تقاضای وارد کردن security code را خواهد داشت.


روش مستقیم فرمت گوشی های اسمارت فون بدون نیاز به منوی گوشی:
 
اگر پسوورد ( security code ) گوشی قبلا تغییر داده شده است و آنرا نمی دانید و همچنین گوشی شما از سیستم عامل سیمبین ورژن7 استفاده می کند ( مثل 6600 و 7610 و 6620 و 6260 و 9500 و 9300 ) ابتدا گوشی را خاموش کرده و در حالیکه سه دگمه سبز ، * ، 3 را همزمان نگه داشته اید گوشی را روشن کنید و آنها را آنقدر نگه دارید تا کار فرمت آغاز بشود. دراین حالت از شما دیگر پسوورد خواسته نخواهد شد و مستقیما گوشی فرمت خواهد شد.

فرمت کارت حافظه گوشی:

به صورت safe mode گوشی را روشن کنید ( برای اینکار درحالیکه دگمه pen (مداد) را نگه داشته اید گوشی را روشن کنید البته درظاهر تفاوتی را مشاهده نخواهید کرد.) سپس این مسیر را در گوشی دنبال کنید : menu>>Extras>>Memory>>Format MEM.card